Bits and Pieces of the moon

ขอเขามาจากไลฟ์เจอนัลเพราะอ่านแล้วน้ำตาตกทั้งนอกและใน...

Title: Security Blanket
Author/Artist: yaoi_rox_me_sox
Translator: Shinybaka, Nyshi
Character(s) or Pairing(s): Russia/Lithuania, Belarus, mentions of America
Rating: T (ทีน)ยกเว้นกล่าวถึงเพศสัมพันธ์แบบอ้อมๆตอนท้าย แต่ไม่ได้บรรยายชัดเจน
Warnings: กล่าวถึงเซ็กซ์ แอลกอฮอล์ แล้วก็สตาลิน(?)


Basically an excuse to write insecure!Russia. <3
"สรุปว่าอยากจะเขียนรัสเซียแบบที่ใจไม่มั่นคง"





โทริสกำลังกลัว

มือของเขาสั่นขณะที่ก้าวเข้าไปใกล้ประตูห้องรัสเซีย คืนนี้ไม่ดีเลย เขาไม่รู้แน่ว่าเกิดอะไรขึ้นเพราะไม่มีใครบอกอะไรเลย แต่จากบรรยากาศสับสนสั่นคลอน เขารู้ได้ว่ามีบางอย่างที่ใหญ่หลวงกำลังเกิดขึ้น บางอย่างที่ใหญ่โตทว่าน่าหวาดหวั่น

เสียงที่ได้ยินลอดผ่านบานประตูฟังดูเหมือนว่าเบลารุสจะมาถึงอีวานก่อนเขา เธอพูดด้วยท่าทางที่ออกจะมั่นใจเกินไปราวกับหวังให้มันรุนแรงพอที่จะแพร่กระจายออกไปได้ "ไม่มีอะไรต้องกังวลหรอกค่ะ พี่ชาย พี่น่ะแข็งแกร่ง แล้วก็จะแข็งแกร่งต่อไป! ไม่ว่าจะมีเขาหรือไม่ ทุกคนจะเป็นหนึ่งเดียวกับ--"

โทริสเลือกจังหวะแง้มประตูแล้วยื่นหน้าเข้าไปดูได้ผิดถนัด อีวานนั่งหันหน้าออกจากประตู ทั้งหมดที่ประเทศเล็กๆนั้นเห็นได้คือแผ่นหลังที่ขยายขึ้นเมื่อเขาตวาดว่า"พอแล้ว!"ใส่หล่อนในภาษารัสเซีย ในห้องเต็มไปด้วยเศษแก้วแตก ขวดว้อดก้าแหลกกระจายจากแรงกระทบกับผนัง นาตาเลียดูหวาดหวั่นอย่างจากใจแท้ๆ ใบหน้าอย่างที่ลิธัวเนียไม่เคยเห็นจากหล่อนมาก่อน มือของเธอยกขึ้นมาอยู่ใกล้ช่วงอก

"พี่ชาย..."

"ไป" ประเทศใหญ่คำรามเสียงต่ำ สองมือยกขึ้นกุมหน้าผากและขมับ เบลารุสยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง สายตาของหล่อนวาดไปมาระหว่างพี่ชายแสนรักกับว้อดก้าที่ไหลหยดอยู่บนผนัง เรียวคิ้วขมวดมุ่นและปากเม้มแน่น หล่อนก้าวแข็งๆจากข้างกายเขาไปที่ประตู ความหวาดกลัวชั่ววูบที่แล่นผ่านโทริสขณะที่สบตาเข้านั้นเหมือนกันกับความตระหนกของหล่อนซึ่งตามติดด้วยความรังเกียจ สองแขนของหล่อนแนบข้างลำตัวขณะที่เดินผ่านเขา ไม่ขอโทษที่ผลักเขาจนติดขอบประตูแต่อย่างใด แม้จะได้ยินไม่ชัด แต่ดูเหมือนว่าหล่อนจะพึมพำกับตัวเองอยู่ ย้ำกับตัวเธอเองว่ารัสเซียนั้นแข็งแกร่ง พวกเขาจะต้องเป็นหนึ่งเดียวกัน ต้องเป็นเช่นนั้น

ประเทศเล็กๆที่สั่นเทามองดูหล่อนกระแทกส้นจากไปตามโถงทางเดินก่อนจะบังคับให้ตัวเองมองกลับเข้าไปในห้อง อีวานยังคงนั่งหันหน้าออกจากเขา มองดูแผนที่ยูเรเชียที่แขวนอยู่บนผนังห้อง เส้นสายลายปากกาขีดเขียนอยู่ทั่ว เส้นเก่าๆแสดงขอบเขตทั้งหมดของรัสเซีย ซึ่งบัดนี้มีชื่อ Советский Союз เขียนหวัดๆอยู่ด้วยหมึกสีแดงเข้ม ส่วนเส้นที่ใหม่กว่ากระจายออกโดยรอบอาณาจักรใหญ่ มันกำลงแผ่ขยายออก ใครๆก็รู้ อเมริกาเคยบอกระหว่างที่มาเยี่ยมและหาจังหวะอยู่กับเขาลำพังได้ ว่าอีวานพยายามจะกุมอำนาจ ว่าเขาต้องการจะได้โลกทั้งโลก

โทริสไม่ได้สงสัย เขารู้ดีว่าประเทศใหญ่นั้นต้องการให้ทุกคนเป็นหนึ่งเดียวกันใต้โซเวียต ต้องการให้ทุกชาติก้มหัวให้ความคิดของเขา

กระนั้น ขณะที่มองดูบ่ากว้างขยับขึ้นลงด้วยจังหวะหายใจถี่รัวขณะที่ดึงทึ้งผมของตัวเอง เขาก็ไม่อาจจะเชื่อได้ว่ามันเป็นเพียงแค่เกมอำนาจ

ไม่แน่ใจว่าควรจะทำอะไร ลิธัวเนียอยากหลบไปเสียระหว่างที่อีกฝ่ายยังไม่ทราบถึงการมาของเขาใจแทบขาด นานแล้วที่เขาไม่ได้เห็นอีวานเป็นอย่างนี้ และเขาก็ไม่ต้องการจะเผชิญกับผลของคราวที่แล้วอีกครั้ง แต่รัสเซียเรียกหาเขา หากเขาไม่บอกให้รู้ว่าเขามาแล้ว ประเทศใหญ่จะมาหาเขา และลงโทษเขาที่ขัดคำสั่ง

เขากระแอมเบาๆเป็นการบอกถือการมา ไหล่ของอีวานเกร็งขึ้น

"ลิธัวเนีย"

"ค-ครับ?"

"เอาขวดใหม่มาให้ผม" โทริสพยักหน้าแม้ว่าอีกฝ่ายไม่น่าจะเห็นได้ก็ตามและไปที่ตู้ เขาตกใจที่พบว่ามันเกือบจะว่างเปล่า มีเพียงขวดเล็กๆสองขวดแอบซ่อนอยู่ตรงมุม ถึงจะรู้ว่าช่วงหลังจะเหลืออยู่น้อย แต่ก็แน่ใจว่าไม่เคยน้อยเท่านี้ พยายามที่สุดที่จะไม่ตื่นตูม ลิธัวเนียมองข้ามไหล่ตนและพบอย่างน้อยสองขวดที่เขาเห็นได้นอนกลิ้งอยู่บนพื้น บวกกับใบที่แตกกระจายติดผนังและอีกนิดหน่อยที่ถูกบังไปจากสายตา และเขาก็แน่ใจว่ามีบางอย่างผิดปกติ ผิดปกติอย่างร้ายแรง

อย่างไรเสียเขาก็ไม่กล้าขัดคำสั่ง เขาคว้าสองขวดน้อยนั้นและเดินไปยังโต๊ะของรัสเซีย "ตะ-ต้องใช้แก้วไหมครับ?" เขาถามอย่างกลัวๆ และรู้สึกว่าตัวเองขยับตัวอยู่อย่างเก้อๆเมื่อพบแต่ความเงียบตอบมา

อย่างไรก็ตาม เขาสะดุ้งแทบหลุดจากร่างตัวเองเมื่อเสียงหัวเราะลั่นดังมาจากอีวาน ดูเหมือนจะไม่หยุดง่ายๆเสียด้วยเมื่อประเทศใหญ่งอตัวลง ขำแรงเสียจนไหล่กระเพื่อมทุกครั้งที่เขาพยายามจะสูดอ๊อกซิเจนเข้าปอด โทริสรู้สึกว่าบางทีเขาควรจะหัวเราะด้วย แต่ที่สุดแล้วก็กลัวเสียจนทำได้แต่ยืนเก้ๆกังๆอยู่เท่านั้น

ไม่ใช่ว่าเขาไม่พอใจที่ได้ยินอีกประเทศหนึ่งหัวเราะ ในความเป็นจริงแล้วก็ออกจะโล่งใจอยู่ที่ได้ยินเสียงหัวเราะจากรัสเซียแบบที่ไม่ทำให้เขาขนลุก มันดังและเต็มใจและเป็นจริง เวลาที่หัวเราะเขาช่างดู...เป็นผู้เป็นคน

นั่นคือสิ่งที่ลิธัวเนียพบว่าน่าหวาดกลัวอย่างที่สุดจริงๆ

ทั้งที่ยังคงหัวเราะอยู่ในลำคอ อีวานโบกมือเหนือไหล่ตัวเองคล้ายกับจะเรียกให้ประเทศเล็กนั้นเข้าไปหา "ไม่ ไม่ อย่าลำบากเลย ลิธัวเนีย! สำหรับคนรัสเซียอย่างผม แก้วก็มีแต่จะถ่วงแข้งถ่วงขาเท่านั้นล่ะ มา มา ส่งขวดมาให้ผม!" ชายคนนั้นสั่งอย่างรื่นเริง เอื้อมมือออกมาคว้าขวด

โทริสสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกถึงมือเย็นเฉียบของชายคนนั้นรวบคว้าทั้งมือเขาและขวดเหล้าในมือ จะเพราะความเมามายหรืออารมณ์ปีติชั่วแล่น อีวานเหมือนจะไม่ทันรู้สึก และดึงทั้งเครื่องดื่ม ลิธัวเนียกับทั้งหมดเข้าหาริมฝีปาก เขาเงยหน้าขึ้นแล้วก็กระดกเข้าไปอึกใหญ่ องศานั้นพาให้โทริสที่ยังตระหนกต้องเอี้ยวทั้งตัวทั้งแขนในท่าที่ไม่ค่อยจะสวยนัก ขณะที่เปิดปากและหุบลงเหมือนตั้งใจจะประท้วง แต่กลับพบว่าตัวเองไม่สามารถจะฝืนคำใดพ้นคอออกมาได้ จนกระทั่งรัสเซียลดขวดลงแล้วลืมตาขึ้น เขาจึงรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากมือที่กุมอยู่

เขาไม่ได้เงยขึ้นมองชาติที่ยืนอยู่ข้างๆ และเขาก็ไม่ได้ปล่อยนิ้วที่ถูกจับแน่นอยู่เช่นกัน โทริสกลืนน้ำลาย

"คุณรัสเซีย...?" แม้จะอยู่ข้างๆ โทริสก็ไม่อาจเห็นหน้าชายคนนั้นได้ชัดเจน มันซ่อนอยู่ในเงามืดและก้มลง สิ่งเดียวที่มองเห็นได้คือปากของเขาที่ขยับอยู่ระหว่างแย้มยิ้มกับงอง้ำ บางทีอาจจะไม่มีอะไรเลยก็ได้ โทริสคิด บางทีชาวรัสเซียอาจจะอารมณ์ไม่ดีเป็นพิเศษในวันนี้ก็ได้ อาจจะเป็นวันหยุด? สำหรับเบลารุส...ก็ รัสเซียไม่เคยชอบความพยายามสุดใจที่จะเข้าใกล้ของเธออยู่แล้ว บางทีวันนี้เธอคงจะทำเกินไป? ใช่ ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ ไม่มีอะไรผิดแปลกเลย ทุกคนเพียงแต่อยู่ในอารมณ์แย่ๆกันเท่านั้น ใช่ นั่นแหละ มันต้องใช่ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น-

น้ำตา มีน้ำตาหยดลงมาบนมือของเขา

ไม่อาจรั้งตัวเองไว้ได้ โทริสอ้าปากหายใจและจะขยับ กำมือที่จับเขาอยู่แน่นขึ้น แม้จะไม่ถึงกับเจ็บก็ตาม มันเพียงแต่แน่นและไม่ยอมขยับ มือของรัสเซียที่สัมผัสผิวของเขานั้นเย็น

ทว่าหยดน้ำตานั้นแผดเผา พวกมันร้อนเดือดทีเดียว

อีวานขยับมืออีกข้างหนึ่งและค่อยๆดึงขวดออกจากมือของลิธัวเนียโดยที่ยังคงกำปลายนิ้วที่อ่อนนุ่มเหล่านั้นเอาไว้ ตอนนี้ไม่มีอะไรอื่นอีกแล้ว เหลือเพียงแต่มือของเขากับรัสเซีย โดยปราศจากคำบอกกล่าว คำอธิบาย ไม่แม้แต่เสียงกระซิบ เขาดึงมือของประเทศเล็กนั้นไปจรดริมฝีปาก จูบและลิวไล้ด้วยนิ้วมือ จากนั้นอีวานก็ยกมันขึ้นมาแนบแก้ม ซบศรีษะลงกับอุ้งมือของโทริส

พวงแก้มนั้นชุ่มไปด้วยน้ำตา มันแสบร้อนจนโทริสอยากจะดึงหนังที่มือนั้นออกไปเสียถ้าแค่มันจะเจ็บน้อยลงได้บ้าง

"ค-ค-คุณรัสเซีย...อ-อะไรครับ...?" คือทั้งหมดที่เขาพูดออกมาได้ ชายคนนั้นมองดูเขาในที่สุด แม้จะมีแอลกอฮอล์ปริมาณไม่น้อยไหลอยู่ในเส้นเลือด ใบหน้าของเขาก็ยังซีดเซียว ริมฝีปากอ้าเผยอสะท้านน้อยๆขณะที่เขาสูดลมหายใจสั่นเทา เขาเงยหน้ามองอยู่ด้วยดวงตาสีม่วงอ่อนที่ทั้งบวมและชุ่มไปด้วยน้ำตาร้อนผ่าว

ในอกของโทริสปวดร้าว

"เขากำลังจะตาย..." อีวานสั่น กลืนน้ำลาย แล้วก็อ้าปากหายใจตื้นๆ เขาพยายามจะยิ้มบางๆ "...กำลังจะตาย..." มุมปากของเขากระตุก กระนั้นรอยยิ้มตึงๆนั้นก็มีแต่ทำให้เขาดูเศร้าลงไปอีกเท่านั้น "...สตาลินกำลังจะตาย"

ชายคนนั้นดูราวกับเด็กหลงสำหรับโบกทั้งใบนี้ ใหญ่โตเช่นที่เขาเป็น กว้างเท่าบ่าทั้งสอง และสูงเท่ากับเขายามลุกยืน เมื่อขดร่างเข้ากับตัวเอง กอดเกาะมือของโทริสสุดชีวิต เขาก็แลดูเล็กจ้อย อ่อนแอ เปราะบาง

โทริสกัดริมฝีปากตัวเองก่อนจะเริ่มพูดตะกุกตะกักออกมา "คุณรัสเซีย ผม... ผมเสียใจ...ผมไม่ได้...หมายถึง เขาเป็นอย่างไรบ้างครับ? บะ-บางที ถ้าเรียกหมอ? ผมคิดว่าหมอจะ--"

"ไม่มีหมอ" อีวานตอบ "เขาเกลียดพวกนั้น ไม่มีใครเรียกมาหรอก กลัวกันว่าถ้าเรียกมาแล้วเขาจะรอดแล้วจะกลับมาแก้แค้นเอา" ถึงจุดนี้เขาเกือบจะหัวเราะขณะขยี้ตาของตน "เธอเห็นไหมว่าเขาทำอะไร? เขาทำตัวเอง! พวกนั้นจะไม่เรียกหมอเพราะกลัวว่ามันจะช่วยชีวิตเขา!" ตอนนี้เขาหัวเราะเบาๆ หางตายับย่น โทริสรู้สึกได้ถึงการประชดประชัน แต่จนปัญญาจะหัวเราะตามชายหนุ่ม

"ขะ... เข้าใจล่ะครับ"

"เพราะงั้น" รัสเซียว่าต่อ ยังคงยิ้มขณะที่ถูหัวแม่มือไปตามข้อนิ้วของลิธัวเนีย "เรา...เรารอ เข้าไปแล้วก็ยิ้มแย้มแล้วก็พยายามทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้น ท่านผู้นำน่ะ จากนั้นเราก็ออกมาแล้วก็คุยกัน ถกกันแต่เรื่องการเมืองอย่างกับว่าเขาล่วงลับไปแล้ว เรา - ไม่ พวกนั้น - ไม่ได้คิดถึงเขา พวกนั้นน่ะคิดถึงแต่ตำแหน่งของเขา พวกนั้นไม่ได้กลัวเขาตาย - ไม่มีใครกลัวหรอก" เขานิ่งไป และดูเหมือนกับจะเริ่มหัวเราะอีกครั้ง หรือไม่ก็ร้องไห้ "พวกนั้นไม่สนหรอกว่าสตาลินคนนั้นจะตาย เขากดขี่พวกนั้น เขาฆ่าพวกเดียวกัน เขาทำให้คนของเขาต้องตาย ในฐานะมนุษย์เขาเป็นสวะ เขา...เขาเป็นคนไม่ดี" ดวงตาของอีวานแข็งกร้าวอย่างน้ำแข็ง

"ไม่... พวกนั้นกลัว - พวกเรากลัว - การตายของสตาลิน ผู้สืบทอดเลนิน ผู้นำแห่งสหภาพโซเวียต ผู้ริเริ่มศาสนศาตร์ที่งดงามของเรา ผู้ชนะสงคราม ผู้ครอบครองดินแดนใกล้เคียง เขานำเรามาจนถึงจุดนี้ เห็นมั้ย? เธอเห็นมั้ยว่าเขาพาเรามาถึงไหน?!" โทริสอุทานเมื่อชาวรัสเซียร่างใหญ่ลุกขึ้นยืนกะทันหัน มือของเขายังคงติดอยู่ในมือที่กำแน่นขณะถูกดึงไปยังแผนที่ขนาดใหญ่ "เลนิน เขานำเราออกจากวิถีเก่าๆ จากจุดยืนน่าอับอายที่เราเคยมีในโลก ไม่มีใครใส่ใจพวกเราหรือองค์ซาร์จริงจัง พวกนั้นเห็นเราต้อยต่ำกว่า แต่เขาเปลี่ยนมัน เขาเปลี่ยนพวกเรา!"

"จากนั้นสตาลินก็มาแทนที่เขาและสานต่อเส้นทางของเขา เห็นมั้ย ตรงนี้" และตอนนี้รัสเซียชี้ไปที่จุดหนึ่งบนแผนที่ "ตรงนี้ เขาสร้างโรงงาน แล้วก็ตรงนี้ นี่ เขาสร้างทางรถไฟ เขานำประเทศของเรา ดึงเรามาสู่ยุคใหม่!" อีวานอยู่ไม่สุขตั้งแต่หัวจรดเท้า มือข้างที่ว่างของเขาเคลื่อนไหวราวกับมีความคิดของมันเอง ใบหน้าแสดงชัดเจนว่าเขาปลาบปลื้มเพียงใด "แต่เขาจะถูกหยุดแค่นั้นไม่ได้ ไม่ ไม่มีทาง! ถึงจะสร้างอาณาจักรขึ้นมา แล้วต้องทำอะไรต่อไป? อะไรที่เธอต้องทำหลังจากสร้างผลงานชิ้นเอกขึ้นมาแล้ว?"

โทริสมองเขาอย่างงงๆขณะที่เริ่มเข้าใจอย่างเชื่องช้าว่ากำลังถูกถาม เขากลืนน้ำลายแล้วก็อ้ำๆอึ้งๆตอบออกมาขณะที่สายตากวาดไปรอบ "ไม่...ไม่ทราบครับ... ผมคงจะ...ป-ปกป้องมัน?" ชาวรัสเซียร่างสูงยิ้มกว้างเหมือนกับอาจารย์ที่กำลังชื่นชมลูกศิษย์

"แน่นอน! และเขาก็พยายามถึงที่สุดที่จะทำอย่างนั้น สตาลิน เขาปกป้องอาณาจักรใหม่ของเรา อเมริกากับอังกฤษน่ะมองผมด้วยสายตาประหลาด-เหมือนที่เจ้านายของพวกนั้นมองสตาลิน - ตอนที่ผมเริ่มเอาประเทศต่างๆมาอยู่ใต้อำนาจแม้ว่าเราจะยังไม่ทันชนะสงคราม แต่พวกนั้นไม่เคยเข้าใจ ไม่เคย! ฝรั่งเศส มีแต่ฝรั่งเศสที่เข้าใจผม" เขาบ่นอุบ ราวกับลืมตัวไปชั่วขณะ จากนั้นก็ส่ายหน้า "อ๊ะ แต่เฉพาะเรื่องเยอรมณี ฝรั่งเศสกับผมรู้ซึ้งถึงอำนาจอันเลวร้ายของเขา ประเทศนั้น หมอนั่นน่ะไม่ควรได้ควบคุมประเทศของเขาอีกแล้ว!"

"ไม่ แต่พวกนั้นไม่เคยเข้าใจ เราสูญเสียตั้งมากมาย! ในสงครามนั่นพวกเราเสียคนของเราไปมากกว่าของพันธมิตรของเรารวมกันซะอีก! พวกนั้นฆ่าฟันและทำร้ายเรา ทั้งหมู่บ้านถูกกวาดไปจากแผนที่ แผนที่ของผม คนของผม ตัวผม" สีหน้าของเขาเข้มขึ้นในทุกคำพูด และดวงตาของลิธัวเนียก็เริ่มจะรื้นน้ำเพราะมือของเขาถูกบีบจนแทบจะหักอยู่แล้ว "ไม่มีใครมองผม ไม่มีใครซักคนที่สนใจผมกับคนของผม ผมจะทำให้พวกเขาสนใจ ผมจะทำให้พวกที่อยู่รอบข้างเป็นส่วนหนึ่งของบ้านผม ผมจะใช้พวกเขาป้องกันอาณาจักรที่สวยงามของผม ไม่ว่าอเมริกาจะทำอะไรก็ตาม จะพยายามมากแค่ไหนก็ตาม ผมจะไม่มีวันยอมให้เขา เขาไม่มีวันเข้าใจ ทุกคนสนใจเขาตลอด ตลอด เขาแข็งแกร่ง แล้วก็มีแต่น้ำกับพวกใจอ่อนล้อมรอบ เขาไม่เข้าใจผม เขาไม่เข้าใจอะไรเลยซักอย่างเดียว!"

กำปั้นของอีวานทุบลงบนแผนที่และหน้าอกของเขากระเพื่อมขึ้นลง น้ำตาของเขาแห้งไปหมดแล้ว แต่โทริสอดสังเกตไม่ได้ว่าตาของเขาเริ่มจะเอ่อด้วยน้ำตาอีกครั้ง อันที่จริงแล้วทุกรายละเอียดดูเหมือนจะแผดเผาเข้าไปในใจขณะที่ยืนอึ้งดูอยู่ วิธีที่บ่าทั้งสองขยับ รอยย่นระหว่างดวงตา เฉดสีม่วงอ่อนของดวงตาทั้งคู่ ทุกๆส่วนได้รับการพินิจ และปะติดปะต่อเข้าด้วยกันในใจ การปลดปล่อยตัวตนของรัสเซียซึ่งน่าจะเป็นครั้งแรกที่ได้เห็น เป็นอะไรที่เขามั่นใจว่าจะไม่มีวันลืม

โทริสรั้งตนเองไม่ได้ขณะที่ได้ยินชื่อของชาวรัสเซียเล็ดรอดจากริมฝีปากของตน อีวานมองดูเขา นึกได้ถึงการมีอยู่ของเขา และเพียงแต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อย่างหนักหน่วง เรี่ยวแรงของเขาดูเหมือนจะหนีหายไปจากเขาเสียแล้ว หายไปมากจนเขายอมปล่อยนิ้วมือของลิธัวเนียในที่สุด

"แต่ตอนนี้...ตอนนี้เขากำลังจะตาย และผมก็รู้สึกถึงเขาได้มากยิ่งกว่าก่อนนี้ เขากลัว และผม..." รัสเซียคราง เอื้อมหยิบว้อดก้าแล้วก็กระดกเข้าไปอีกอึกหนึ่ง "เขากลัวความชั่วร้ายทั้งหลายในโลก พวกมันจะมาหาเรา พวกมันมาเสมอ พวกนั้นต้องการจะทำลายผม แต่ผมยอมไม่ได้ แต่เขากำลังจะตาย เขาจะตาย แล้วผม..."

"ความปลอดภัย" อีวานเกร็งขึ้นและมองดูประเทศเล็กที่อยู่ๆก็โพล่งออกมาอย่างสับสน - แต่ก็ยังไม่ตกใจเท่ากับตัวประเทศนั้นเอง โทริสยกมือขึ้นปิดปากอย่างรวดเร็ว กระนั้นก็ยังหยุดตัวเองไม่ได้ขณะที่ละล่ำละลั่กพูดต่อไป "ผม เอ่อ ผมหมายถึง นั่น- นั่นคือสิ่งที่เขาให้คุณ ใช่มั้ยครับ? สตาลิน ข-เขาหมกมุ่นกับ ค-ความปลอดภัยของรัสเซีย และตอนนี้ที่เขา...จะไป...คุณไม่รู้ว่า - แบบ ไม่ ไม่ใช่คุณ แต่เขา เอ่อ สตาลิน แล้วก็..."

"ลิธัวเนีย"

"ครับ?" โทริสหักใจเงยหน้าขึ้นจากนิ้วที่เขาประสานเข้าด้วยกัน และเห็นตัวเองมองดูอีวานที่ดูโล่งใจอย่างแท้จริง น้ำตาร้อนผ่าวเหล่านั้นกลับมาแล้ว ไหลเป็นทางลงตามแก้มจนถึงจนถึงมุมปากที่แย้มยิ้มของเขา แต่มันเป็นรอยยิ้ม โทริสรู้เห็นและเข้าใจจิตใจของรัสเซีย และเท่านั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับประเทศใหญ่

หัวใจของโทริสเต้นรัว

"ขอบใจนะ เธอไปได้แล้วล่ะ" รัสเซียเสนอ หันไปจากเขาแล้วก็จับขวดแก้วเย็นเฉียบอีกครั้ง

แต่เขาทำไม่ได้ โทริสรู้ดี อีวานอาจจะรู้สึกว่าเขาทำได้ แต่เขารู้ว่าไม่ได้ ไม่ใช่เวลานี้ เขาไม่อาจจะทิ้งตัวตนที่เปิดเผยต่อเขาให้นอนอยู่ในความหนาวเหน็บ ดังนั้นเขาจึงห่มมันด้วยทั้งหมดที่เขามี สองแขนโอบรอบไหล่กว้างของรัสเซีย มือของเขาวางข้างศรีษะและดึงเข้ามาใกล้อก อีวานเริ่มต้นจากสัมผัสของเขา โทริสห้ามตนเองไม่ให้สะดุ้งในการตอบสนองไม่ได้ ทว่าก็รั้งตัวเองไว้ หัวแม่มือแสบไหม้ด้วยน้ำตาที่มันปาดออกไป

ไม่มีคำพูดใดๆ ลิธัวเนียไม่มีคำใดจะเอ่ย คำพูดมากเกินจำเป็นถูกเอ่ยไปแล้ว เขาจึงเพียงแต่กอดชายร่างใหญ่ใกล้ตัว กอดเขาแน่นแม้น้ำตาร้อนเดือดจะซึมผ่านเสื้อจนถูกผิว มันแผดเผา มันแสบไหม้ และเขาแน่ใจว่าอกของเขากำลังถูกฉีกทึ้งจากข้างในออกมา หากเป็นเช่นนี้ต่อไป หน้าอกของเขาก็จะกลายเป็นช่องเปิดกลวงโบ๋ แต่ถ้ามันหมายถึงอีวานสามารถจะหลบเข้าไปและรู้สึกปลอดภัยได้ โทริสก็ไม่คิดว่าเขาจะถือสาอะไรมากหรอก

มือเย็นเยียบอยู่บนใบหน้าของเขา กระดากอายเมื่อแรก แต่ทวีความมั่นคง -หรือโหยหา-มากขึ้นทุกขณะ

ริมฝีปากของอีวานเบียดปะทะกับของเขา และตอนนี้น้ำตาร้อนเร่าก็แผดเผาใบหน้า แต่เขาก็ทน เขายอมให้อีกฝ่ายเข้ามาภายใน โทริสรับเอาความเจ็บปวดทั้งหมดที่เขารับได้จากอีกชาติหนึ่ง

ตลอดสี่วันนั้นเขารับอีกฝ่ายเข้ามา มันทำร้ายเขา และแน่นอนว่าน้ำตาของเขาเองผสมไปกับของชายอีกคน แต่ไม่ว่ามันจะแผดเผาเพียงใด ปวดขนาดไหน หรือเขาอยากจะดึงตัวถอยหนีออกมาเท่าไร เขาก็ยินยอม โทริสดื่มกลืนน้ำตาของเขา โอบกอดร่างของเขา ยอมให้เขากระแทกกระทั้นเข้ามา อะไรก็ตาม ในแบบไหนก็ตาม เขายอม

อาจจะเป็นสัญชาติญาณของพ่อแม่ คงจะเป็นความรู้สึกรับผิดชอบต่อหน้าที่ อาจเป็นไปได้ว่าคือความรักจริงๆ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด เขาอยากจะให้ในสิ่งที่อีวานต้องการอย่างที่สุดทว่าไม่มีใครรู้เห็นจะให้

สตาลินเสียชีวิตในวันที่สี่ อีวานไม่ได้ร้องไห้เมื่อทราบข่าว เขาเพียงแต่เรียกโทริสไปที่ห้อง ขณะที่โทริสเกี่ยวขารอบสะโพกของชาวรัสเซีย เขาทราบความจริงดี ทั้งคู่ทราบ

เขาได้กลายมาเป็นม่านกำบังของรัสเซีย

------

Author's notes:

-- เป็นที่ชัดเจนว่าเป็นช่วงที่สตาลินตาย คือ วันที่ห้ามีนาคม 1953 ตั้งแต่เริ่มล้มป่วยจนถึงวันตายเป็นเวลาสี่วัน

--Советский Союз คือ ตามวิกิ สหภาพโซเวียตในภาษารัสเซีย ไม่ใช่ชื่อเต็ม แต่เต็มๆมันยาวเกินจะเขียน

--ตามอ.ประวัตศาสตร์ เหตุผลที่หมอไม่มาจนกระทั่งเช้าวันถัดมาเพราะกลัว อย่างที่เล่าไปในเรื่องว่ากลัวว่าถ้าสตาลินรอดแล้วจะกลับมาแก้แค้นที่เรียกหมอมาเพราะสตาลินเกลียดหมอ ถ้าเป็นแค่ข่าวลือก็ขออภัย แต่เป็นเรื่องที่ประชดสุดยอดเลย

-- ท่อนที่บอกว่าอเมริกามีแต่เพื่อนบ้านใจอ่อนไม่ได้หมายความตามนั้นจริงจัง แคนาดากับเม็กซิโกสุดยอด ที่ตั้งใจจะทำก็คือแสดงให้เห็นว่ารัสเซียรู้สึกขมขื่นเพราะอเมริกาที่ตอนนี้ไม่ต้องเกรงกลัวประเทศเพื่อนบ้านเข้าไปโจมตี ขณะที่รัสเซียถูกล้อมรอบด้วยประเทศที่รู้สึกว่าต้องควบคุมถ้าจะให้ปลอดภัย เพราะงั้นรัสเซียอาจจะใช้เป็นการดูถูก แต่เราเปล่า เราก็ชอบ แคนาเดียนกับเม็กซิกันนะ

-- ฟิกเรื่องนี้เขียนขึ้นจากการมองในRevisionist เพราะแฟนเวิร์คส่วนใหญ่เกี่ยวกับรัสเซียจะเป็นTraditionalist แต่เราว่ารัสเซียแบบRevisionistน่าสนใจกว่าเยอะ (Traditionalist กับ Revisionist หมายถึงมุมมองในเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ และเมื่อพูดถึงสงครามเย็น Traditionalist จะเป็นมุมที่เน้นเรื่องโซเวียตพยายามขยายอำนาจและทำให้อเมริกาต้องออกโรง(พูดง่ายๆก็คือแนวคิดทั่วไปที่ว่า"โซเวียตพยายามจะครองโลก"นั่นแหละ) ส่วนRevisionistเป็นมุมที่แสดงถึงโซเวียตที่พยายามจะรักษาความปลอดภัยให้ตัวเอง และโดนอเมริกาต้อนจนมุมอยู่เรื่อยถึงได้ออกไปลุยบ้าง)

-- สรุปว่า อย่างที่บอกนั่นแหละ ข้ออ้างจะเขียนรัสเซียที่อ่อนไหว

--------
จากคนแปล

_@($^)_*&)*$

-- ที่รักคะ จะเขียนดีไปไหน หลังๆแปลเหนื่อยมากอ่ะ ใส่อารมณ์ถึงใจเกินไปแล้วนะรู้มั้ย (แต่ก็ยังดีกว่ารอบแรกที่อ่านแล้วน้ำตาตก แย่มากค่ะที่รัก แล้วน้ำตาร่วงนี่คือตอนพูดถึงสตาลินนะคะท่าน)

-- ส่วนตัวแล้วเป็นฟิกที่ดีมาก ไม่วายตูมตาม PWP มีสาระ จริงๆเขียนไม่วายเลยก็ยังได้นะเนี่ย เพราะยังไงจุดหลักก็ไม่ได้อยู่ที่วาย

-- แต่เหตุผลที่จริงที่อยากแปลเพราะ "It burned, it stung, and he was certain that his chest was being torn from the inside out. At this rate his chest would become a gaping hole, but if it meant Ivan could crawl inside and feel safe, Toris didn’t think he would mind so much."

-- หลังจากแปลแล้วรู้สึกว่าเขียนได้แย่มาก "He let him in" "เขาให้เขาเข้ามา" เขาไหน ให้เขาไหน ล่ะคะเนี่ย ที่รักกกกกก ที่สำคัญใช้บ่อยด้วย ไม่ทันรู้ตัวเลย จริงๆมันใช้ได้หรือไม่ได้ก็ไม่รู้ แต่พอเจอบ่อยๆ แถมด้วยการเปลี่ยนมุมมองไม่รู้ตัวทำให้ดูน่ามึนพอสมควรทีเดียว

-- เป็นฟิกที่เขียนได้ใจจริงๆนะ ข้อข้างบนนั่นบ่นไปตามประสา

-- จริงๆแล้วตอนแรกไม่ได้จะแปลหรอก แต่เผลอเขียนลงไปในคอมเม้นท์ว่าขอแปลได้มั้ย

-- เสียดายที่ไชนี่ไม่ได้เขียนภาษาอังกฤษ(กำลังพยายาม) ไนชี่เขียนแบบไร้ประวัตศาสตร์ก็จริง แต่เล่นสองมุมได้เสมอ ทั้งอ่อนไหวและซาดิสม์

-- น้ำตาตกเพราะอีวานซังอารมณ์แม่งสวิงยังกะชิงช้าไวกิ้งตามสวนสนุก เผลอๆกลัวจะหลุดไปทั้งตัว

-- โทริส อีลูกเมียน้อย อีคนดีศรีภรรยาแสนประเสริฐ อีแม่พระ อีผู้เสียสละ อีนางทาส

จะดีไปถึงโลกไหน???!!!! ตั้งแต่ประเทศเพื่อนบ้านยันข้ามมหาสมุทรต่างดาว ต่างเผ่าพันธุ์หลงเธอโงหัวไม่ขึ้นรู้ตัวมั้ยคะโทริส????? เลวหน่อยก็ได้คนดีของผม
"หวงนะเด็กโง่"
"รักนะคนดี"

กรี๊ด อยากฆ่าให้ตายหมกเนินกางเขน อีนี่นี่

แมร่งงงงงงงงง(สติแตก)

Hetalia Fanfiction

Translate from livejournal community

Ivan x Toris