Bits and Pieces of the moon

"นิ เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม? เห็นอะไรหรือ เมื่อกี๊อยู่ในฝันของแม่ใช่ไหม?" เขาถามรีบร้อน จนน้องชายที่เพิ่งยันตัวลุกขึ้นต้องยกมือขึ้นห้าม อันธกายอมเงียบให้น้องตอบ ทว่านิมิตยากลับนิ่งอยู่ สายตาเลื่อนลอย

"ฉันเห็น.." เขาพยายามตอบ แต่ก้อนสะอื้นที่จุกคอปิดทางคำพูด เขาอยากจะพูดออกไปยิ่งนัก อยากบอกให้พี่ชายรู้เหลือเกินว่าเห็นสิ่งใดมา แต่เพียงนึกถึงน้ำตาก็รื้นขึ้นมา และเริ่มหยาดไหลอีกคราว

"นิ!" อันธการ้อง พร้อมกับยื่นมือออกไปดึงเอาน้องชายเข้ามาใกล้ นิมิตยาก้มลงซบหน้ากับอกพี่ชาย ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างห้ามไม่ได้ จนอีกครู่ใหญ่ เด็กหนุ่มจึงค่อยสงบลง เมื่อจังหวะหายใจกลับมาเกือบจะปกติ นิมิตยาก็เริ่มพูด

"พี่..ฉันเห็น พ่อกับแม่... แล้วก็เรา แม่ฝันว่าพวกเราอยู่ด้วยกัน..." เขากัดฟัน พยายามฝืนกลืนน้ำตากลับลงไป

"แม่ฝันว่าพวกเรา...อยู่ด้วยกันพร้อมหน้า อย่างมีความสุข..ทั้งพ่อ ทั้งแม่... ทุกคน" นิมิตยากอดพี่ชายแน่น น้ำตายังไม่หยุดไหลดี อันธกาเพียงแต่ยกมือขึ้นลูบผมยาวของเขาเบาๆเพื่อปลอบโยน แต่ตัวเขาไม่อาจจะพูดอะไรให้น้องหยุดร้องไห้ได้

"ฉันอยากให้มันเป็นจริง.." เขาว่า ขณะที่ค่อยคลายมือออกจากตัวพี่ชาย แต่พิงศรีษะลงบนไหล่แทน อันธกานิ่งไปครู่หนึ่ง เขาก้มลงนิดหนึ่งมองดูน้องชาย แล้วก็กลับทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง ยังท้องฟ้าที่เพิ่งเริ่มสาง

"ฉันก็เหมือนกัน"

นิมิตยา หาฝัน