Bits and Pieces of the moon

"We're in town" Narl said, looking around, excited.

"I know that" Cala answered. He, too, was looking arounnd though not very enthusiatically. He hated what he was seeing. The town was surely pleasant and clean. The atmospere was also nice, the people seemed friendly. They arrived just before noon. Many shops and restaurants were open and everyone seemed to be enjoying their lunch, or preparing to do so. Some of the shops had glass windows. Giant glass plane instead of a wall make everything inside the store visible the people as they walked by. Cala saw them. Just like the older in the other town said, there are many of there here. The town were close to an vast open forest and a mountain range. There was a river and some lake near by. Game is plenty and hunting is poppular among the men. The proof of those facts was staring at Cala right in his black eyes.

The lifeless eyes of a dead owl looking out to the street through the glass window. Cala stopped. Narl came to a halt a little later. Looking back at his companion, the boy tilt his head and asked.

"What is it? Cala"

"Narl..Why are human so cruel" Cala said in a quite voice. His tone wasn't as cold as he usually was. It sould almost sad and scared. Naarl looked to where his friend was looking. Beside the owl, there was a mannekin wearing a brown fluffy coat. On its neck was a long strip of soft white tail. He signed as he walked back to Cala

"I don't know" Narl shook his head lightly and took Cala's pale hand before gently pulling him away from the sight. Hardly thinking whilr the other was thinking hard. Why is it that human able to wear corpses and looking so casual about it.

There is no longer anything  out there. No sunshine, no season. Only rain and darkness.

===
The glass break. Krez jumped up from his sleep but down from his bed. The boy found himself barely escaped half a foot long steel claws. He had no idea where they came from, but the answer knocked into him within split second. The window was broken and a man in black lether coat just like ones ofteen seen in the movie was standing almost on top of him. A scream couldn't escaped the boy's throat before the second strike came.

But not upon him. A long white blade came between them. The claws were kept not a foot away from Krez, before the blade flicked them away. Another man had entered his room. This one in pale jeans and denim jacket, holding the white blade that saved his life. Krez took the moment to study him. He has  hair so pale they look almost white, his skin was completely white and his expression full of confidence. The man in black grunted at him but didn't attack.

"Why are you doing this." He asked, seemed rather pissed. The other man grinned.

"It is not nice to bully such a young soul, is it?" He answer in a casual manner, despite the situation that Krez felt was vital.

"It is not right for him to have such nature spirit, is it" The man in black came back at him with the same arrangment of words but opposite tone. He was pissed.

Krez couldn't even comprehend how exactly did he survived the strang commotion in his bedroom.




"WHERE did you said he came from, again?" Mom ask with an extremely unbelieving voice. The boy probably wouldn't believe it either, had he not seen what he saw.

"Um...The Outside. Mom..I can explain...I think.." Krez tried and failed terribly before he could begin.

"ARE YOU NUTS!!!" She screamed. At this point even Cal started to feel disturbed.

"I..I...." Krez tried to give it another try.

"WHAT did I TOLD you! First! there is NO people in the Outside. Second! creatures from the Outside are not to be trusted!! They are beasts, they craved human flesh!!" His mother continue with an impressive animated fashion. Her hands were flailing everywhere then rolled into tight fists which came up close to her chin as she gnashed with her extreme passion. Cal had nothing against her comments but he felt that he should say something regardless. He had to correct her anyway. So he interfer, touching her shoulder, he said.

"Madam, please excuse me, but..I must say, human flesh aren't that tasty." The woman went still for a while. Cal thought she might finally calmed down, but the silence created by the absent of her rampage was starting to get awkward.

"Personally, I prefer hare" He added and realized just too late that it was the wrong thing to say. After an intense glare, she broke into a series of screams and yells and everything else imaginable. Most of the words Cal could make out were something along the line of 'You ain't takin' my boy' and 'Stupid trickster like I'd believe that you really came from the Outside'. Cal turned back to the boy.

"Is she always like this?" Krez look at her with a rather tiring expression as he answered.

"Not..very often"

 

To the out side

Future wild Traveller

edit @ 21 Nov 2009 10:26:38 by จันทร์ฉาย

edit @ 21 Nov 2009 10:27:37 by จันทร์ฉาย

edit @ 21 Nov 2009 10:31:02 by จันทร์ฉาย

"น้องป่วยมากไหม?"

ยามิเงยหน้าพอเห็นต้นเสียงก็ลุกขึ้นทันที ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความร้อนใจ

"เธอจะตายอยู่แล้ว จากัส ขืนปล่อยไว้อย่างนี้..." ชายหนุ่มพูดอย่างร้อนรน มองดูเด็กสาวที่นอนซมอยู่อย่างเป็นห่วง จากัสซึ่งสูงวัยกว่าก้าวเข้าไปใกล้ กลุ่มหิ่งห้อยและภูติพรายไม้ที่รายล้อมเด็กสาวขยับออกเปิดทางให้กับผู้พิทักษ์

"ถ้าทำได้ข้าก็จะไม่ปล่อยให้เธอตายหรอก" เขาว่า แต่เมื่อพิจดูเด็กสาวใกล้ๆแล้วก็ต้องส่ายหน้า

"ที่นี่ไม่เพียงพอหรอก มนุษย์รุกรานใกล้เข้ามาทุกที แม้แต่ฟ้าที่นี่ก็ยังยากจะเห็นดาว" จากัสพูดเบาๆ ยามิยิ่งมีท่าทีร้อนใจขึ้นทุกที

"งั้นจะทำยังไงล่ะ? ต้องไปที่ไหน...หรือข้าควรพาเธอไปให้ห่างมนุษย์" ยามิถามแล้วก้มหน้าครุ่นคิด พลางมองดูเด็กสาวด้วยความกังวลเต็มที

"ไม่เชิงนัก ที่สำคัญคือต้องมีคนเห็นคุณค่าของเธอ.." ผู้อาวุโสกว่าตอบเบาๆ ก้มหน้าครุ่นคิด

"แล้วข้าล่ะ จากัสล่ะ พวกเราน่ะรักเธอทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ"ชายหนุ่มเถียง แต่จากัสยังคงส่ายหน้าขณะที่พิจารณาเด็กสาว คิ้วขมวดมุ่น และตอนนั้นก็

"บางที..ข้าคิดว่า..." เขาพูดค้างประโยคไว้ ยามิเงยหน้าขึ้นมองผู้อาวุโสกว่า ปั้นหน้าเหมือนไม่เข้าใจทั้งรอคำพูดต่อไปอย่างร้อนรน

"คิดว่าอะไร จากัส" ชายหนุ่มเร่ง จากัสส่ายหน้าแล้วก็ถอนหายใจเบาๆ

"ข้าไม่รู้ว่าจะถูกไหม น็อคเทิร์นต่างจากพวกข้า นั่นรวมถึงพวกเจ้าซึ่งเป็นลูกของเขาด้วย แต่เพราะว่าอย่างนั้นล่ะ.." คำตอบยังคงไม่ถูกบอกออกมาให้กระจ่างแจ้ง หรือจะว่ายังไม่ตอบเลยก็ได้ ยามิละสายตาจากน้องสาวโดยสิ้นเชิง จ้องจากัสไม่วางตาแม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่หันมามองตอบแต่อย่างใด

"น็อคเทิร์นเกิดในเมือง ถ้าเป็นอย่างที่ข้าคิด เจ้าก็ต้องพาน้องกลับไป  คนที่จะช่วยเธอได้คือมนุษย์"

สิ้นคำ ชายหนุ่มก็แต่อึ้งมองผู้อาวุโสนิ่งไป ปล่อยให้รอบข้างมีแต่ความเงียบงันปกคลุม จนกระทั่งได้ยินเสียงน้องสาวครางแผ่วๆแว่วออกมา อาการไข้คงจะทำให้เธอเพ้อ มือเล็กบางขาวผ่องยกขึ้นมาช้าๆอย่างอ่อนระโหย ผู้เป็นพี่แตะมือนั้นดึงมากุมเอาไว้หลวมๆทั้งที่ใจอยากจะฉุดทั้งร่างขึ้นมากอดให้แน่น จากัสก้มหน้าลงแอบลอบถอนใจ ก่อนที่จะเอ่ยสรุปความหมายที่เขาคิด

"ต้องมี..มนุษย์ที่รักฟีไน"

ต้องมีมนุษย์ที่หลงใหลในแสงแห่งราตรีอันเรืองรองแต่แสนจะจางเจือนั้น