Bits and Pieces of the moon

There weren't any treatening sign, so he didn't run nor did the others. The cheetah walked closer and closer, he started to be alerted but still, there weren't any sign that show she was hunting. Then, she was upon him, then the weirdest thing that could ever happen happens. She slam herself into the gazelle's body and lay down beside him.

"What are you doing!!" He yelled, tried to get up at once but the cheetah stopped him.

"It's not meal time"  she said with such chilled and sleepy voice that it was more than clear that she had no intention to kill. The cheetah rested her head on to his neck and closed her eyes.

"Why are you doing this?" He asked, astonished.

"I need somewhere to rest my head on"

"Do it on one of your own kind" He snorted but deep in side the gazelle was close to tremble with fear. Cheetahs are hunter, these kind of thing could easily be a new hunting trick although it was not so likely.

"Mother's not here, going with Master. I've got no one else" She answered, not even open her eyes or move her head a smallest bit.

"What about rocks or tree trunks?" he suggested.

"Those are too hard, they're uncomfortable"

As unlikely as it was, the cheetah lay there with her head on the Thomson's gazelle's neck without him resisting. She slept as he started to think how strange and selfish a cheetah could be.

of hunter and prey

edit @ 10 Aug 2008 05:13:37 by จันทร์ฉาย

edit @ 10 Aug 2008 05:27:49 by จันทร์ฉาย

edit @ 10 Aug 2008 06:57:48 by จันทร์ฉาย

edit @ 10 Aug 2008 21:54:24 by จันทร์ฉาย

"ฉันได้ยินว่าบนเขามีราชินีน้ำแข็งล่ะ" เด็กชายเครซพูดอย่างตื่นเต้น ท่าทางสนใจกับข่าวใหม่ที่ได้ยินมา

"ราชินีน้ำแข็งเหรอ? ฟังดูน่ากลัวจัง..." วายาตอบในแบบของเธอ คือกลัวไว้ก่อนไปหมด โดยเฉพาะชื่อที่คล้ายกับตัวร้ายในนิทานอย่างนี้

"นี่คาล ฉันได้ยินว่าราชินีน้ำแข็งจะลงมาจากภูเขาด้วยล่ะ พวกคนที่คณะเดินทางพูดกัน พวกเราไปดูได้ไหม" เครซยังคงกระตือรือร้นต่อไป ต่างกันเพื่อนสาวน้อยผมทองที่เริ่มทำสายตาเว้าวอนว่า"อย่าเลยนะ"โดยสิ้นเชิง

ชายหนุ่มมองดูเด็กทั้งสองอยู่ครู่ใหญ่ จึงหัวเราะออกมาฮาใหญ่ เด็กสองคนมองเขาเขาตาปริบๆ เครซที่กล้ากว่าจึงอ้าปากถามออกมา

"ขำอะไรน่ะ คาล"

"ตลกว่าจะไปดูอะไรกัน ราชินีน้ำแข็งก็แค่เด็กผู้หญิง อายุไม่มากไปกว่าพวกเธอด้วยซ้ำ" คาลว่า เสียงหัวเราะยังกลั้วอยู่ในน้ำเสียง

"หา? จริงดิ?"

"จริงสิฟะ เด็กคนนั้นเป็นหลานอาฉันเอง"

เครซกับวายางงไปอีกหลายอึดใจก่อนที่จะอุทานออกมาเสียงดังด้วยความตกใจ

"ตกใจอะไรกันน่ะพวกเธอ..."

"ทำไมคาลถึงเป็นอาของราชินีน้ำแข็งล่ะ?" วายาถามบ้าง

"เพราะหล่อนเป็นลูกสาวของพี่ชายฉันน่ะสิ พูดไปแล้ว..ไปดูหน่อยก็อาจจะดี"

จากนั้นคาลก็เหมือนจะหลุดกลับไปโลกอดีตโดยไม่อธิบายอะไรกับเด็กๆอีก สองเกลอจึงได้แต่คิดว่าผู้นำทางของพวกเขายังจะมีอะไรเก็บซ่อนเอาไว้อีก

Wild Travellers

The knott of destiny

กลางดึกในคืนเดือนมืดหนึ่ง สองร่างอิงแอบในเพิงเก็บของที่ซ่อนเร้นลับจากสายตาผู้คน ชายหนุ่มขยับตนขึ้นเพ่งมองโลกภายนอกผ่านร่องไม้ที่ประตูเพิง หญิงสาวหันมองตามแล้วจึงเอ่ยถาม

"จะไปแล้วหรือคะ"

"ไปน่ะซี อยู่นานไปไม่ได้อะไร รังแต่จะอันตราย" เขาตอบ สายตายังสอดส่ายราวกับจะค้นหาบางอย่างภายนอก หญิงสาวมองเขาแล้วก็มองร่างตน พลันก็เงยหน้าขึ้นเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้

"ฉันยังไม่ทราบชื่อท่านเลย" เธอว่า

"บอกไปแล้ว"

"บอกแล้วหรือคะ? ฉันจำไม่ได้เลย" เธอเอียงคอถาม

"ต้องจำไม่ได้ซี ข้าบอกไปในฝัน" คำตอบมีแต่ทำให้ความงุนงงบนในหน้างามของหญิงสาวทวีขึ้น

"ข้าไม่ได้หวังให้เจ้าจำได้ เหมือนนายเก่าที่ตั้งชื่อให้ข้าตอนเมาแล้วพอสร่างเมาก็ลืมหมดนั่นล่ะ ไม่ต้องเรียกหรอก เอาล่ะ ดูเหมือนข้างนอกจะปลอดคนแล้ว.." ชายหนุ่มอธิบายเพิ่มเติม แล้วก็ลดเสียงลงบ่นกับตนเอง

"ดึกเท่านี้แล้วไม่มีคนหรอกค่ะ แต่ถ้าช้าไปอีกพวกที่ทำงานเช้าๆก็คงจะเริ่มตื่นกัน"

"ถ้าอย่างนั้นข้าก็ไปล่ะนะ" เขาขยับประตูเพิงอย่างบรรจง พึงระวังเสียงลั่นของเนื้อไม้ที่เย็นชื้นจากน้ำค้างยามวิกาล

"แล้วชื่อท่าน..?" หญิงสาวขยับตัวตาม ยกมือขึ้นคล้ายจะรั้งเขาไว้ ชายหนุ่มเหลียวมา หลังจากนิ่งเงียบอยู่พักหนึ่งก็กระตุกมุมปากขึ้นยิ้ม

"ข้าบอกให้นิดหนึ่ง รัตติเอ๋ย ชื่อที่ข้าตั้งให้เจ้า มันก็มีความหมายเดียวกับชื่อของข้านั่นละ"

นิมิตยา หาฝัน